Archive of ‘Artikelen’ category

Altijd maar op de hoogte zijn?

Tot een paar maanden terug was ik nog een van de weinig mensen met een ‘ouderwetse’ mobiel waarmee je alleen kon bellen en sms-en. Steeds meer mensen om mij heen zaten helemaal in de wereld van de smartphone. Ik vond dat ik niks miste, internet heb ik tenminste ook gewoon op mijn computer. Tot ik er achter kwam dat ik van sommige feestjes niet op de hoogte was omdat ik geen Whatsapp had. Ook begon ik mij redelijk te ergeren aan dat mijn tas en broekzakken vol met briefjes zaten met dingen die ik moest onthouden zoals dat ik die ene website waarover ik gelezen had nog even aan een vriendin moest doormailen. Thuis zat ik dan met een berg met briefjes  en ook was ik de helft van de dingen die ik bedacht had alweer vergeten. Ik had mij ook voorgenomen om meer foto’s te maken van interessante dingen die ik tegenkwam op straat. In de praktijk ging dat wat minder goed aangezien ik constant vergat mijn compact camera mee te nemen.

Toch wel handig

In februari was ik jarig en tot mijn blije verbazing kreeg ik een smartphone cadeau! Zo’n ding bleek toch wel  handig. Ideetjes kon ik gelijk in OneNote neerzetten wat ook nog eens synchroniseerde met mijn computer, als ik iets leuks tegen kwam in een krant maakte ik er een foto van met mijn telefoon en stuurde deze gelijk door naar die vriendin die dit wel interessant zou vinden. Als ik een mooie boom tegenkwam die mij inspireerde maakte ik er een foto van en zette er gelijk een aantekening bij. Heel handig allemaal.

Later kwam ik er achter dat er ook negatieve dingen aan zo’n smartphone zitten. Als je zo’n apparaat hebt ga je m ook gebruiken en voor ik het wist was ik om de zoveel tijd mijn mail aan het checken, kijken wat mijn vrienden uitspookten op facebook, even pinterest doorzoeken. Zo blijf je wel gelijk op de hoogte van dingen maar toch bracht het mij ook veel stress. Zo keek ik laatst vlak voor het slapen nog even op mn smartphone en zag een nogal negatief mailtje van iemand. Ik wou hier niet zo laat nog op reageren maar toch bleef ik lang wakker liggen omdat het mailtje door mijn hoofd spookte.

Een gehaaste wereld

Door apparaten, waaronder smartphones, is de wereld veel gehaaster geworden. Je kan elk moment zien waar iemand mee bezig is en elk moment je mail bekijken. Hierdoor verwachten ook steeds meer mensen ervan dat je ook gelijk dat ene mailtje beantwoord. Je krijgt een stroom van informatie over je heen. Ik vind het zelf wel leuk dat ik door middel van sites zoals pinterest (en de bijbehorende smartphone apps) wel veel inspiratie en leuke ideeën op doe. Maar aan de andere kant moet ik wel mijzelf er van behoeden dat het ook soms tijd is om de apparaten even aan de kant te leggen en wat rust in mijn hoofd te creëren. Gewoon even in de tuin zitten met een kopje thee waarbij de enige entertainment komt van de fluitende vogels in de bomen.

Die ene boom in het overvolle bos

Voor mijn afstudeerscriptie, die ik geschreven heb in 2011, heb ik onderzocht hoe de muziekindustrie door de digitalisering veranderd is en nog steeds aan het veranderen is. Het internet geeft vele mogelijkheden en bands zijn minder afhankelijk van de grote industrie. Maar dit heeft er ook voor gezorgd dat de muziek zelf minder waard is geworden. Downloaden wordt steeds normaler. Voor bands kan een download een middel zijn om een nieuw album te promoten maar op hetzelfde moment zorgt dit ook voor minder inkomsten. Ook zorgt de digitale wereld voor minder inhoud. De mooie platenhoezen en interessante merchandise, die voorheen heel populair waren, lijken steeds meer te verdwijnen en bands lijken alleen nog maar zichtbaar te zijn via sites, bandcamp en facebook.

Plain Bagels
Het is jammer dat het totaalplaatje steeds minder waard lijkt te worden terwijl het oh zo belangrijk is bij het neerzetten van een goed band-merk en het creëren van een fanbasis. Luisteren is niet het einddoel. Er is veel meer om de muziek heen wat ook van groot belang is, ook al wordt dit vaak opzij geschoven in het digitale tijdperk. De band The Black Atlantic omschrijft dit als het listen-love-buy principe. Als iemand naar de muziek geluisterd heeft en deze goed vind dan zijn er nog cd’s, vinyl, mailinglists, shirts en concertkaarten beschikbaar. En in de digitale wereld die overspoelt wordt door verschillende soorten bands zijn deze offline-media juist zo belangrijk om op te vallen als band. Een van de belangrijkste media waarin dit bereikt kan worden en waarbij verschillende kunstdisciplines samen gebracht worden is daarbij nog steeds: het album.

Onderscheiden is belangrijk want veel bands vervallen in een kunstje wat al vaker gedaan is. Er worden veel oude albumhoezen nagemaakt en veel bands vervallen in een bepaald stereotype van een muziekstijl. Een band hoeft zich niet per se meer vast te houden aan het standaard hoesje en -merchandise. Een band kan juist opvallen door iets aparts te doen met hun merchandise en album en hiermee ook gelijk hun muziekstijl een gezicht geven. Ariel Hyatt van MusicThinkThank zei in een artikel: “Most artists are only serving their audiences bagels all the time. Plain Bagels. Over and over again. Uninteresting.”

”Je moet toch opvallen?”
Ontwerpbureau Hotel beoordeelde in 2010 de 3voor12-award genomineerde bands op het uiterlijk van de cd hoes. Zij vonden onder andere dat de band ‘De Jeugd Van Tegenwoordig’ veel te braaf was gebleven in het ontwerp van de hoes terwijl de band zelf creatief is en een beetje gek. “Trap dan die hele plaat aan gort, stop de stukken in een condoom ofzo en geef een link waar het album gedownload kan worden, je moet toch opvallen?” aldus Ferry van Zijderveld van Hotel. Bands moeten zich niet tegen laten houden door de standaardregels voor de cd-hoesjes die in het verleden golden. Er is veel meer mogelijk dus waarom zou je daar geen gebruik van maken?

Fans willen iets in unieks in handen hebben. Want waarom zou je een cd kopen die bestaat uit een plastic hoesje met een stukje papier erin waar een plaatje op staat? Dan kan je net zo goed het album downloaden want de fysieke versie heeft zo geen meerwaarde. En verder is het natuurlijk gewoon zonde dat als je een fysiek album uitbrengt niet de grenzen van het medium opzoekt, dan kan je het net zo goed bij een downloadje houden..

Knutselwerkjes, krijtborden, kookboeken en computerchips
De band My Bubba & Mi is een voorbeeld van een band die wel iets speciaals heeft gedaan met hun album. Ze hebben gebruik gemaakt van verschillende materialen voor de albumhoes zoals plastic zakjes, opgeplakte fotootjes en oude vinyl hoezen. Het album ziet er knutselachtig uit waardoor het persoonlijk overkomt en dat is natuurlijk hartstikke leuk om te kopen. Als een band iets aparts wil doen met materialen is dit wel vaak te duur om in grote getalen te produceren. Daarom wordt er vaak gekozen om een standaard versie in grotere oplage te produceren en een iets duurde special edition in kleinere oplages. Zo kan je als band nog steeds uniek overkomen en ook nog je kosten er uit halen. Fresku bedacht als voorkant voor zijn album een zwarte achtergrond met daarop in witte krijtletters ‘Fresku’. In de hoge oplage versie kwam dit concept niet helemaal over omdat dit op gewoon papier gedrukt werd. Daarom maakte hij een speciale editie waarbij de voorkant echt van krijtbord is met letters van echt krijt.

Uniek zijn kan ook in de vorm van iets extra’s wat een fan krijgt bij het album. Onno Smit van de band Lefties Soul Connection nam een soloplaat op waarbij bevriende muzikanten mee deden: “Beans & Fatback”. Deze deden dit gratis in ruil voor een lekkere maaltijd na afloop. Onno besloot dit later te verwerken in het album en presenteerde een album inclusief boek met de recepten die tijdens de opnames gekookt werden.

Met de hoes zelf kan ook veel geëxperimenteerd worden. Zo bracht muzikant Tristan Perich een album uit met één nummer “1-bit Symphony”. Het nummer was niet op de gewoonlijke manier te luisteren door middel van een cd. In het plastic cd-hoesje zijn computerchips ingebouwd en aan de zijkant van de hoes zit een aansluiting waarop een koptelefoon aangesloten kan worden. Deze muzikant heeft dus erg handig gebruik gemaakt van de mogelijkheden die de digitalisering te bieden heeft en drijft op deze manier ook zelfs de spot met het normale plastic cd-hoesje.

Het album als promotiemiddel
De band Waiting for Lenny heeft hun cd bedrukt alsof het een hamlap is en het hoesje gemaakt in de vorm van een vleesverpakking. De band heeft hun cd in koelkasten van radiozenders en tv-programma’s gelegd. Deze krijgen natuurlijk stapels met albums binnen maar de hamlamp-cd viel gelijk op!

De band The Stutters heeft ook gebruik gemaakt van een origineel podium om hun album op te presenteren. Zij huurden tijdelijk een pand in Amsterdam waarin zij een platenzaak openden genaamd “Le Shop”. De enige letter die in de rekken stond is de letter S en de enige cd die te koop was, was de cd van de band zelf. Dit idee van de “guerillawinkel” wordt steeds vaker gebruikt bij promotie acties. Door dit soort winkels valt de cd meer op dan in een gewone platenzaak en kan de band hun album presenteren aan een grotere doelgroep, namelijk het publiek wat in de stad aan het winkelen is. Ook al kennen deze mensen de muziek niet, de actie zelf interesseert mensen waardoor ze gaan kijken wat het nou eigenlijk is. En als ze er toch zijn kunnen ze ook gelijk de muziek horen en dit kan hen aanzetten tot het kopen van het album.

Kortom: Het album is nog steeds van groot belang bij zowel de identiteit als de promotie van een band. Dus weg met die standaard plastic hoesjes en download-only’s. Zoek de creativiteit op om tot iets bijzonders te komen en wees die ene opvallende boom in dat overvolle band-bos.