Een beetje zonnetje en een beetje mist: we vertrokken ‘s ochtends met de auto naar National Park Hohe Tauern. Met de auto kon je tot alpengasthof Finkau komen en vanaf daar kan je alleen nog maar lopend de alpen in. We namen een mooie route die eerst door het bos ging, langs een klamm (rivier in een kloof), door een mooi dal, en stijl de berg op langs een waterval. We liepen eerst een tijd door het dal en zagen het doel, Zittauerhütte (2.328 m), al hoog liggen in de bergen. De weg bleef alleen maar rechtdoor lopen en pas op het einde ging hij vrij stijl omhoog de bergen in. Hoe hoger je kwam, hoe kouder, hoe meer stenen en na een tijdje zelfs sneeuw. We hebben ook nog een kleine steenlawine gezien. Op sommige punten kon je je vasthouden aan een touw en daar mocht je ook niet stilstaan vanwege lawinegevaar. In de Zittauerhütte hebben we traditionale Kaiserschmarrn gegeten: stukjes pannenkoek met bessenjam en appelmoes. Na pauze in de hut wilden we kijken of we nog naar de Rosskopf konden wandelen. We zijn nog 100 m. omhoog gegaan vanaf de hut maar deze weg ging bijna recht omhoog over de rotsen en er lag steeds meer sneeuw waardoor het glad was en je de routeverf niet meer kon zien. We dachten dat de route omhoog een rode bergroute was (blauw = makkelijk, rood = middelmoeilijk, zwart = moelijk) maar het bleek een rode alpin route. Dat is toch wat anders en heb je andere uitrusting voor nodig (sneeuwstokken, ijzers onder je schoenen). Wel nog mooi uitzicht over het meer dat naast de hut ligt. Vervolgens weer de route naar beneden gelopen.

Beneden: klaar voor vertrek met mn nieuwe handgemaakte hoofdband. Deze banden en mutsen werden gemaakt door Chrissi en de opbrengst gaat naar hun nieuwe surf-base in Portugal.

Leitenkammerklamm

Mooie route door de bomen naar het dal.

Het dal

Hoe hoger: hoe meer stenen en minder groen.

Gletscher

Het doel: Zittauerhütte

Meer naast de hut

Nog iets hoger een mooi uitzicht over de sneeuw bergen en het meer.

10 cm sneeuw

De berggeiten, steenbokken e.d. lopen er met gemak.