Jorinde's blog

Het lijkt het einde van de wereld
Een uitgestrekte vlakte
Ruizen van de golven
De wereld is een kasteel, de duinen de buitenmuren en de zee het uitgestrekte niemandsland daarachter

De laatste tijd heb ik veel gewerkt aan het project De Groene Bak wat ik samen met een vriendin van mij, Laurette Levi, organiseer. Al een tijd lang wilden we samen een project doen en na veel brainstormwerk kwamen we erachter dat we allebei duurzaamheid een heel interessant onderwerp vinden waar we allebei in het dagelijks leven ook veel mee bezig houden. Zo vind ik zelf bijvoorbeeld spullen maken van gerecycled materiaal erg leuk, kijk ik bewust naar mijn eten (ik ben vegetariër en het liefst ik eet ik het meest biologisch) en houdt erg van de natuur.

Na het kiezen van een thema moesten we beslissen waar we ons project zouden gaan uitvoeren. Beiden zijn we al jaren actief als vrijwilliger bij cultureel poppodium De Bakkerij in Castricum. De Bakkerij is zelf ook veel bezig met recycling (bijv. dingen bouwen van gebruikt hout) en daarom kozen we ervoor om het project bij De Bakkerij uit te voeren. We stelden een goed plan op en vroegen een subsidie aan bij jongerenfonds Youth in Action die we een paar maanden later ook toegezegd hebben gekregen. We konden toen eindelijk beginnen het met project!

Ondertussen zijn we al een aantal weken verder en hebben al een aantal leuke evenementen gehad en ook veel nieuwe dingen in de planning staan. Zo hebben een samenwerking opgezet met Transition Towns Castricum waarmee we een succesvol Repair Café hebben georganiseerd en komende week ook een Kleding Ruil Event in de planning hebben staan. Ook hebben we een reeks Crafting Nights georganiseerd waarvan er al drie hebben plaats gevonden waarbij we ons bezig hebben gehouden met het maken van ons eigen papier en het maken van linosnedes om uiteindelijk van deze samen onze eigen posters te kunnen drukken. In de planning staan nog Crafting Nights waarbij we aan de slag gaan met het maken van sieraden en lampen van gerecycled materiaal. Ook kwamen er een aantal leuke workshops en een filmavond aan waar ik erg naar uit kijk. En verder willen we ook De Bakkerij zelf op een duurzame manier gaan aankleden. Leuk leuk leuk! Kijk voor meer informatie over de leuke dingen die er aan zitten te komen op facebook.com/DeGroeneBak.

Naast het organiseren van al deze evenementen zijn we ook een weblog begonnen waarbij we met een groep mensen gaan bloggen over verschillende onderwerpen met betrekking tot duurzaamheid. Hiervoor hebben we eerst een workshop Bloggen gevolgd die erg leerzaam was. Zoals jullie wel zien ben ik met mijn blog weer over gegaan op Nederlands omdat ik me hier in beter kan uitdrukken en ook omdat mijn doelgroep vooral in Nederland zit. Een goede les was dat je met je blog niet iedereen hoeft te ‘pleasen’. Schrijf gewoon waar je zin in hebt en kies onderwerpen die bij je passen. Ik wil dus ook meer uitgebreidere stukken gaan schrijven over dingen die mij interesseren zoals de veranderingen in de muziekindustrie en andere dingen die mij interesseren en inspireren.

Voor de blog over duurzaamheid had ik gelijk al veel inspiratie opgedaan via verschillende websites over duurzaamheid, interessante initiatieven maar ook mijn eigen dagelijks leven. Ik ben pas een Makkelijke Moestuin begonnen waar ik een aantal blogposts over heb geschreven. Ook kwam ik op Etsy veel interessante Nederlandse shops tegen die spullen maakten van gerecycled materiaal. Verder heb ik nog blogs in de planning over het weggooien van voedsel, het gebruik van plastic en kunstprojecten van gerecycled materiaal. Genoeg inspiratie dus! Willen jullie de blogs lezen die ik geschreven heb hierover? Ga dan naar degroenebak.vriendenvandebakkerij.nl. Ook zijn hier natuurlijk veel leuke blogs te lezen van de andere mensen met wie ik het project uitvoer.

Voor mijn afstudeerscriptie, die ik geschreven heb in 2011, heb ik onderzocht hoe de muziekindustrie door de digitalisering veranderd is en nog steeds aan het veranderen is. Het internet geeft vele mogelijkheden en bands zijn minder afhankelijk van de grote industrie. Maar dit heeft er ook voor gezorgd dat de muziek zelf minder waard is geworden. Downloaden wordt steeds normaler. Voor bands kan een download een middel zijn om een nieuw album te promoten maar op hetzelfde moment zorgt dit ook voor minder inkomsten. Ook zorgt de digitale wereld voor minder inhoud. De mooie platenhoezen en interessante merchandise, die voorheen heel populair waren, lijken steeds meer te verdwijnen en bands lijken alleen nog maar zichtbaar te zijn via sites, bandcamp en facebook.

Plain Bagels
Het is jammer dat het totaalplaatje steeds minder waard lijkt te worden terwijl het oh zo belangrijk is bij het neerzetten van een goed band-merk en het creëren van een fanbasis. Luisteren is niet het einddoel. Er is veel meer om de muziek heen wat ook van groot belang is, ook al wordt dit vaak opzij geschoven in het digitale tijdperk. De band The Black Atlantic omschrijft dit als het listen-love-buy principe. Als iemand naar de muziek geluisterd heeft en deze goed vind dan zijn er nog cd’s, vinyl, mailinglists, shirts en concertkaarten beschikbaar. En in de digitale wereld die overspoelt wordt door verschillende soorten bands zijn deze offline-media juist zo belangrijk om op te vallen als band. Een van de belangrijkste media waarin dit bereikt kan worden en waarbij verschillende kunstdisciplines samen gebracht worden is daarbij nog steeds: het album.

Onderscheiden is belangrijk want veel bands vervallen in een kunstje wat al vaker gedaan is. Er worden veel oude albumhoezen nagemaakt en veel bands vervallen in een bepaald stereotype van een muziekstijl. Een band hoeft zich niet per se meer vast te houden aan het standaard hoesje en -merchandise. Een band kan juist opvallen door iets aparts te doen met hun merchandise en album en hiermee ook gelijk hun muziekstijl een gezicht geven. Ariel Hyatt van MusicThinkThank zei in een artikel: “Most artists are only serving their audiences bagels all the time. Plain Bagels. Over and over again. Uninteresting.”

”Je moet toch opvallen?”
Ontwerpbureau Hotel beoordeelde in 2010 de 3voor12-award genomineerde bands op het uiterlijk van de cd hoes. Zij vonden onder andere dat de band ‘De Jeugd Van Tegenwoordig’ veel te braaf was gebleven in het ontwerp van de hoes terwijl de band zelf creatief is en een beetje gek. “Trap dan die hele plaat aan gort, stop de stukken in een condoom ofzo en geef een link waar het album gedownload kan worden, je moet toch opvallen?” aldus Ferry van Zijderveld van Hotel. Bands moeten zich niet tegen laten houden door de standaardregels voor de cd-hoesjes die in het verleden golden. Er is veel meer mogelijk dus waarom zou je daar geen gebruik van maken?

Fans willen iets in unieks in handen hebben. Want waarom zou je een cd kopen die bestaat uit een plastic hoesje met een stukje papier erin waar een plaatje op staat? Dan kan je net zo goed het album downloaden want de fysieke versie heeft zo geen meerwaarde. En verder is het natuurlijk gewoon zonde dat als je een fysiek album uitbrengt niet de grenzen van het medium opzoekt, dan kan je het net zo goed bij een downloadje houden..

Knutselwerkjes, krijtborden, kookboeken en computerchips
De band My Bubba & Mi is een voorbeeld van een band die wel iets speciaals heeft gedaan met hun album. Ze hebben gebruik gemaakt van verschillende materialen voor de albumhoes zoals plastic zakjes, opgeplakte fotootjes en oude vinyl hoezen. Het album ziet er knutselachtig uit waardoor het persoonlijk overkomt en dat is natuurlijk hartstikke leuk om te kopen. Als een band iets aparts wil doen met materialen is dit wel vaak te duur om in grote getalen te produceren. Daarom wordt er vaak gekozen om een standaard versie in grotere oplage te produceren en een iets duurde special edition in kleinere oplages. Zo kan je als band nog steeds uniek overkomen en ook nog je kosten er uit halen. Fresku bedacht als voorkant voor zijn album een zwarte achtergrond met daarop in witte krijtletters ‘Fresku’. In de hoge oplage versie kwam dit concept niet helemaal over omdat dit op gewoon papier gedrukt werd. Daarom maakte hij een speciale editie waarbij de voorkant echt van krijtbord is met letters van echt krijt.

Uniek zijn kan ook in de vorm van iets extra’s wat een fan krijgt bij het album. Onno Smit van de band Lefties Soul Connection nam een soloplaat op waarbij bevriende muzikanten mee deden: “Beans & Fatback”. Deze deden dit gratis in ruil voor een lekkere maaltijd na afloop. Onno besloot dit later te verwerken in het album en presenteerde een album inclusief boek met de recepten die tijdens de opnames gekookt werden.

Met de hoes zelf kan ook veel geëxperimenteerd worden. Zo bracht muzikant Tristan Perich een album uit met één nummer “1-bit Symphony”. Het nummer was niet op de gewoonlijke manier te luisteren door middel van een cd. In het plastic cd-hoesje zijn computerchips ingebouwd en aan de zijkant van de hoes zit een aansluiting waarop een koptelefoon aangesloten kan worden. Deze muzikant heeft dus erg handig gebruik gemaakt van de mogelijkheden die de digitalisering te bieden heeft en drijft op deze manier ook zelfs de spot met het normale plastic cd-hoesje.

Het album als promotiemiddel
De band Waiting for Lenny heeft hun cd bedrukt alsof het een hamlap is en het hoesje gemaakt in de vorm van een vleesverpakking. De band heeft hun cd in koelkasten van radiozenders en tv-programma’s gelegd. Deze krijgen natuurlijk stapels met albums binnen maar de hamlamp-cd viel gelijk op!

De band The Stutters heeft ook gebruik gemaakt van een origineel podium om hun album op te presenteren. Zij huurden tijdelijk een pand in Amsterdam waarin zij een platenzaak openden genaamd “Le Shop”. De enige letter die in de rekken stond is de letter S en de enige cd die te koop was, was de cd van de band zelf. Dit idee van de “guerillawinkel” wordt steeds vaker gebruikt bij promotie acties. Door dit soort winkels valt de cd meer op dan in een gewone platenzaak en kan de band hun album presenteren aan een grotere doelgroep, namelijk het publiek wat in de stad aan het winkelen is. Ook al kennen deze mensen de muziek niet, de actie zelf interesseert mensen waardoor ze gaan kijken wat het nou eigenlijk is. En als ze er toch zijn kunnen ze ook gelijk de muziek horen en dit kan hen aanzetten tot het kopen van het album.

Kortom: Het album is nog steeds van groot belang bij zowel de identiteit als de promotie van een band. Dus weg met die standaard plastic hoesjes en download-only’s. Zoek de creativiteit op om tot iets bijzonders te komen en wees die ene opvallende boom in dat overvolle band-bos.

Another week of pinspiration .

Great desk idea.

Handmade clay & glaze herb markers.

By Helen Dardik

Colourful patchwork blanket

By Sylvain Merot.

By Oriol Angrill Jordà.

Tea for one table by hellodesignk

Colourful workspace.

Product styling by Aliki & Ania

Illustrated by “golly bard”

Yesterday I went to the “concert” of The Knife in Amsterdam. The band did achieve their goal “Shaking the habitual” because today the internet is exploding with comments about the concert, both positive and negative reviews on different websites and lots of discussions about what a concert should be or should not be.

We arrived at the Paradiso quite early. After two hours of listening to a Kylie Minogue remix that was on repeat(The DJ forgot to bring more music?) the support act started. At first we couldn’t really hear where the voices were coming from because there was nobody on the stage.. But it seemed that they put up a small stage on the other side of the hall. The support act was called ‘deep aerobics’ and that was actually what it was: Aerobics on electronic music to loosen up the crowd. After that there was another five minutes of Kylie Minogue (can’t ever listen to that song anymore..) and then The Knife started. Seven or eight different persons (among them Karin & Olof Dreijer, the key-members of the band) in weird glittery suites started playing on self-made instruments. I especially liked the huge wooden box with one string on it, which produced a low bass drone sound that made everything vibrate. But then everything started to get a bit different and weird. The seven people on stage started to perform a dance act which was really cool but at the same time a bit confusing because the music didn’t stop playing but there was nobody at the instruments any more. Was it al fake? During the rest of the show they only used the instruments and microphones ones or twice.

The show went from a regular concert to an artistic dance performance including a great light-show. At that part some people walked away from the concert, they came here for a live performance, not a playbackshow. But what will you expect from The Knife? They always have been different than other electronic bands. Their music is different, they have a very strong opinion about political stuff and feminism and they don’t like to do concerts (before this tour they hadn’t played live for six years). I thought it actually really fitted The Knife and I really liked it. I’m a big fan of bands that try something new and combine different artistic disciplines (like iamamiwhoami) and this was really a different approach to a ‘concert’.

I liked it. I thought it was a fresh approach and it didn’t get boring at any time. The weird instruments, dances, glitter, weird screen with a person projected on it and the amazing lights really drew the audience attention. I was standing almost at the front and from that point of view it became more of an experience than a concert. The coloured lights that were surrounding us, the dancers on the stage send out energy, the crowd that was dancing along.. It all became a whole, we were part of the weird performance of The Knife.

If you’re interested to know more about The Knife, Shaking the Habitual and the show, read this interview on 3voor12. .

I made some photos with my phone:

Magpie is a design studio which focusses mostly on housewares and notebooks. Nature is one of their most important inspirations which is not only visable in their productdesign, but also in their methods of manufacturing. Their notebooks are made of recycled paper, the porcelain they are using is animal friendly, and also their packages are made of environmentally friendly materials. They also donate part of their sales to a Cat charity.

Magpie works on a different theme for every collection they make. Most of these collections are inspired by nature like the collection ‘birdy’ or my personal favourite ‘wildlife’. They also have some collections that are more influenced by geometrical shapes like the collections ‘backgammon’ and ‘spiral’.