Een beetje zonnetje en een beetje mist: we vertrokken ‘s ochtends met de auto naar National Park Hohe Tauern. Met de auto kon je tot alpengasthof Finkau komen en vanaf daar kan je alleen nog maar lopend de alpen in. We namen een mooie route die eerst door het bos ging, langs een klamm (rivier in een kloof), door een mooi dal, en stijl de berg op langs een waterval. We liepen eerst een tijd door het dal en zagen het doel, Zittauerhütte (2.328 m), al hoog liggen in de bergen. De weg bleef alleen maar rechtdoor lopen en pas op het einde ging hij vrij stijl omhoog de bergen in. Hoe hoger je kwam, hoe kouder, hoe meer stenen en na een tijdje zelfs sneeuw. We hebben ook nog een kleine steenlawine gezien. Op sommige punten kon je je vasthouden aan een touw en daar mocht je ook niet stilstaan vanwege lawinegevaar. In de Zittauerhütte hebben we traditionale Kaiserschmarrn gegeten: stukjes pannenkoek met bessenjam en appelmoes. Na pauze in de hut wilden we kijken of we nog naar de Rosskopf konden wandelen. We zijn nog 100 m. omhoog gegaan vanaf de hut maar deze weg ging bijna recht omhoog over de rotsen en er lag steeds meer sneeuw waardoor het glad was en je de routeverf niet meer kon zien. We dachten dat de route omhoog een rode bergroute was (blauw = makkelijk, rood = middelmoeilijk, zwart = moelijk) maar het bleek een rode alpin route. Dat is toch wat anders en heb je andere uitrusting voor nodig (sneeuwstokken, ijzers onder je schoenen). Wel nog mooi uitzicht over het meer dat naast de hut ligt. Vervolgens weer de route naar beneden gelopen.
Beneden: klaar voor vertrek met mn nieuwe handgemaakte hoofdband. Deze banden en mutsen werden gemaakt door Chrissi en de opbrengst gaat naar hun nieuwe surf-base in Portugal.
Leitenkammerklamm
Mooie route door de bomen naar het dal.
Het dal
Hoe hoger: hoe meer stenen en minder groen.
Gletscher
Het doel: Zittauerhütte
Meer naast de hut
Nog iets hoger een mooi uitzicht over de sneeuw bergen en het meer.
10 cm sneeuw
De berggeiten, steenbokken e.d. lopen er met gemak.
Op weg naar de Wetterkreuzspitze werden we helaas bij de Hohealm overvallen door een sneeuwbui. Door de blubber en kou zijn we niet verder omhoog gegaan maar snel naar een hut gegaan. Toch was het nog een leuke dag met apart mistig uitzicht, sneeuw in september en lekkere Appelstrudel bij de hut.
Koeien op het pad
Koe op het dak..
Sneeuw!
Toch nog even een mooi uitzicht
Op een regenachtige dag zijn we naar de Krimmler Wasserfalle gegaan. Chrissi van het Bluebird Mountain Hostel raadde ons aan om op een regenachtige dag te gaan omdat je er sowieso al nat wordt en op zonnige dagen stromen er bussen touristen op af. De waterval is met zijn 380 m. hoogte de hoogste van Europa.
De snelste route naar de waterval is over de tolweg door de Gerlospass (anders moet je bijna een uur omrijden). Onderweg kon je de waterval al mooi zien liggen.
Onderaan de waterval.
We zijn via de wasserfallweg omhoog gelopen van onderaan de waterval (1070m) tot bovenaan Schettkanzel (1460 m).
Mistig uitzicht over de bomen.
Op een regenachtig dag zijn we naar Kufstein gereden en daar een rondje gelopen. Op de foto Fort Kufstein.
De Dampf-Zahnradbahn van Jenbach naar de Achensee. Het bijzondere aan deze trein is dat hij een helling van 16 graden omhoog gaat en de lock de trein duwt ipv trekt.
Achensee
Een mistige dag wandelen in de bergen. Met de Isskugelbahn het eerst stuk omhoog. Vanaf daar gelopen via de Latschenalm & Latschensee naar de Isskugel (2268m) en van daar naar de Kreuzjoch (2558m). Door de vele mist leek het net alsof je in een lord of the rings decor rondliep. Er waren nauwlijks mensen en het was heel erg stil. Soms trok de mist wat op en kon je ineens het dal zien. De route van de Isskugel naar de Kreuzjoch was een Schwarze Bergweg (zwarte bergweg). De bergrug en berg bestond vooral uit grote donkere stenen en de route was dwars over de stenen langs de afgrond via rode verfstrepen die soms op de rotsen stonden. Op sommige stukken was er een touw vastgemaakt in de bergwand om je aan vast te houden. Het was een aparte ervaring om zo’n route te lopen. Vooral in de mist want als je naar beneden keek keek je recht de wolken in.
Verlaten skiliften op de route naar de top van de Isskugel.
Wandelen in het verlaten landschap
Eenzame bank op de Isskugel.
Supernieuwsgierig en druk wezeltje (?) tussen de verlaten stoeltjesliften op de berg.
Soms trokken de wolken op en kon je zien waar je was.
De rotsen op weg naar de Kreuzjoch.
Vlak langs de afgrond.
Hoe hoger je kwam, hoe rotsiger en mistiger. Je kon maar enkele rode strepen ver zien.
Na het bezoek aan de gletscher (5 graden) zijn we nog naar Speicher Zillergrund (stuwmeer) gewandeld (30 graden). Het eerste stuk reden we via een high-alp-road door Naturpark Zillertaler Alpen. Mooi uitzicht en soms ook wat koeien op de weg haha. Aan het einde ging de weg niet verder en zijn we gaan lopen. De weg ging best steil omhoog door bomen en over stenen tot we uiteindelijk boven (1850m) op de stuwmeer wand aankwamen.
Op de high alpine road.
Stuwmeerwand
Stuwmeer
Uitzicht over het dal waar we vandaag kwamen.
Mooi uitzicht over de bergen waarvan sommige met sneeuw en watervallen.